Gecenin karanlığı çöktüğü an, gün yeni başlıyor sanki. Acı ama gerçek olan her illetin üstü örtülüveriyor, o sisli karanlıkta. Yorulmuyor zihinler ve herkes dilediğini yapabiliyor. Gece acı gerçeklerin üstünü örtmeye devam ediyor, fakat yaralar hiç kabuk bağlamıyor. Kim görecek ki beni, yanlışı bu kadar sayısız olan gecenin karanlığında diye düşünüyor herkes. Öyle basit yanlışlar değil ki görmezden gelelim. Çok keskin olaylar vardır, empati denen kavramdan uzaklaştırır seni. Herkesi anlayan, dinleyen sen; bir bakmışsın ki utancından kaçıyorsun, siniyorsun olduğun yere. Oysa ki, utanması gereken sen değilsin, amma velakin genelleme yaparak kendini de dahil ediyorsun bu suçlara, çünkü engel olamıyorsun tüm bu saçmalıklara. İstediğin kadar yana yakıla çözüm ara nafile. Herkes bildiğini okuyor bu devirde. Hangi cani, ufacık bir bedene saygısızca sahip olmak ister ki diye düşünüyorsun. Anlam vermekte güçlük çekiyorsun ve hatta çoğu zaman yok canım olamaz diye kendini avutuyorsun. Bir de bakmışsın ki o da olmuş. Gecenin, yine büyüsü gitmiş ve kana bulanmış…İnsanı kendinden soğutuyor, kendini bilmez kalpsizler. Yapamazsın, bu saatten sonra empati falan yapamazsın!!! Susmak bir çare değil ancak içinden sayıp sövmek, o an yapılacak en güzel hareket oluyor.
Geceleri bu yüzden bakamaz hale gelirsin camdan dışarıya. Kimbilir, nerede neler oluyor. Hangi pislikler kol geziyor etrafta. Kızmakta haklısın kendine. Elin kolun bağlı oturup, olanları TV kanallarından izlemek aslında gerçeklerin en kötüsü ve tahammül edilemeyeni. Suçunu biliyorsun, sen susuyorsun!!!
Ve öyle bir zaman geliyor ki bırak başka pencerelere, kendi pencerenden bile bakamaz hale geliyorsun kendine!!!