Türkiye'de yaşıyorsanız hele de kadınsanız, ağzından çıkanı kulağı duymayan, haddini bilmez adamların saçmalıklarına alışmak zorundasınızdır. Farkında olduğunuz gibi, pozitif ayrımcılık bizimki gibi toplumlar için henüz güzel bir hayalden ibarettir. Bırakın kadına yönelik pozitif ayrımcılığı, daha engelliler için ayrılmış yerlere park etmemeyi öğrenememiş "normal" adamların, kadına ya da engelli bir insana saygı göstermesini zaten beklemiyoruz. Ama bazı kırmızı çizgiler vardır ki, bu haddini bilmez insanlar bile tamamen aklını kaçırmadıkça bu sınırı geçmeye kalkmaz. Engelli bir insana, hele de bu engelinden ötürü saldırmak, psikiyatrik olarak incelenmesi gereken bir vakadır.
Günlerdir düşünüyorum, Şafak Pavey'e "hem engelli hem CHP'li" gibi sözlerle saldıran Engin Ardıç'ı zihnimde hiçbir yere oturtamıyorum. Ne çocukluk travmaları, ne de kadınlar tarafından reddedilmiş olmanın ezikliği, hiçbir şey ama hiçbir şey aklını kaçırmadıkça bir adama bu lafları söyletemez. Engin Ardıç'ın siyasi görüşündeki değişkenlik ki kendisi buna "liberallik" diyor; CHP'ye olan nefretini açıklasa bile CHP'li bir kadına bedensel engeli yüzünden saldırmasının hiçbir ideolojide tarifi olduğunu sanmıyorum.
Gelgelelim asıl acıklı olan, iflah olmaz bir kadın düşmanı olan Engin Ardıç'dan bu sözleri duymak değil, bu aklını kaçırmış adamlara hala medyada söz söyleme hakkı tanıyan medya patronlarının varlığıdır. Siyasi duruşu ne olursa olsun hiçbir yayın organı, bu faşist zihniyete sahip çıkmadığı gün belki insanlığa dair bir şeyleri yeniden konuşmaya başlayabiliriz. O güne kadar bu "aklını kaçırmış adamlar cumhuriyeti" nice Engin Ardıçlar görmeğe mahkumdur.
