Bundan önceki 1 Mayıs'larda sürekli çalışıyordum. Haber merkezindeydim!
Hep muhabirlerin 1 Mayıs'ta alandan geçtiği haberleri okura/izleyiciye yetiştirme telaşı içindeydim.
Hep dışarıdan bakan gözdüm.
Ama bu yıl ilk kez (öğrencilik yıllarımdan sonra) ben de 1 Mayıs alanındayım!
Uzatmıyorum ve alandan bildiriyorum:
Yürüyüşe Harbiye'den katıldım. Yanımda eşim, oyuncu arkadaşım (Kapatılmaya çalışılan Devlet Tiyatrosu'nun oyuncusudur kendisi) ve onun çocukları...
Hepimiz öncelikle İhsan Eliaçık ve onun ekibini merak ediyoruz. O sırada önümüzden yeşil bayraklı bir grup geçiyor. Herkes birbirini “Koşun müslüman sosyalistler geçiyor” diye dürtüklüyor. Artık nasıl bir şey görmeyi hayal ediyorsak, büyük merak içindeyiz! Ama beklediğimiz çıkmıyor, yeşilciler “Yunuslara özgürlük” diye slogan atıyor.
ANARŞİST KADINLAR KENDİLERİNİ POLİSE ELLETMEDİ
Hemen onların yanında “Anarşist Kadınlar” var. Siyah ve kırmızı bayraklarını dalgalandıra dalgalandıra yürüyorlar. O sırada miting alanına gelmişiz bile! Bekliyoruz ki Anarşist Kadınlar güvenlik çemberinden geçsin de biz de geçelim diye. Ama tık yok! Pankartları havada, polisle bakışıyorlar. Meğer polise kendilerini aratmak ilkelerine ters olduğu için alana girmeyip orada öylece duracaklarmış. (Sonrasında ne oldu bilmiyorum, biz alana girdik)
Güvenlik çemberinden geçiyoruz. Önceki 1 Mayıs tecrübelerimde donuma kadar aranmış olduğum için hazırlıklıyım yine böylesi bir duruma. Ama daha 4-5 yıl önce DİSK'i değil alana sokmak binalarından dışarı çıkarmayan polislerin yanından elimi kolumu sallaya sallaya geçiyorum.
Polis dokunmuyor bile! Sadece çantaların içine öylesine bakıyor. Şaşırıyorum!
“İNADINA ÖTEKİYİZ”
Ve alandayım!
Bordo – lacivert bir grup görüyorum. Birbirimizle “Kim bunlar ya Trabzonsporlu gibi giyinmişler” diye geyik yaparken onların gerçekten Trabzonsporlular olduğunu anlıyoruz. Sloganları ise “İnadına ötekiyiz”
Alanda tabii ki Çarşı Grubu da yerini almış. Fenerbahçeliler'in elinde ise Aziz Yıldırım posterleri var. Bir de “Sol açık: Fenerbahçe” pankartı!..
PARAYI GÖTÜREN OYUNCULAR EVDE DİNLENİYOR
Kendimizi bir anda Oyuncular Sendikası'nın yanında buluyoruz. Tanıdık yüzler o kadar az ki; Mehmet Ali Alabora, Janset, Altan Gördüm, Erkan Can ve Tarık Akan'ı görüyorum sadece. Dizilerde parayı götürüp ödül törenlerinde “90 dakika oynuyoruz canımız çıkıyor” diye ağlayan oyuncuların hiçbiri yok tabii ki! (Olsalardı eşyanın tabiatına aykırı olurdu zaten)
Bu arada senaristleri de unutmamak lazım. Her hafta bir sinema filmi uzunluğunda dizi yazan senaryo emekçileri de SEN-DER (Senaristler Derneği) pankartı altında alanda yerlerini almışlar.
MEHMET AKİF DALCI! BURDAAAAAAA!
Şenlikler başlamadan tüm alan tek yürek olarak 1 Mayıs 1977'deki 'Kanlı 1 Mayıs'ta ve daha sonraki 1 Mayıslar'da öldürülen arkadaşlarımız, abilerimiz, büyüklerimizi anıyoruz. Hepsi için “BURDA, BURDA” diye bağırıyoruz. Ve televizyonların haberine göre işte o anda Taksim'de desibel rekoru kırılıyor. (Ne yazık ki içeriden tek ses, tek yürek olunca nasıl bir ses çıktığı çok da hissedilmiyor.)
“ALLAH, EMEK, ÖZGÜRLÜK”
Ve sonunda onları görüyorum. Ellerinde “Mülk Allah'ındır” pankartıyla duruyorlar: Antikapitalist Müslüman Gençlik!.. Önce Fatih Cami'sinde, iş kazasında ölen tüm işçilerin ruhu için namaz kılmışlar, sonra da 1 Mayıs alanına doğru yürümüşler. Sloganları “Allah, ekmek, özgürlük”! Ellerindeki dövizlerde ise hep adresi belli sloganlar yazılmış: 'Hırsız müslüman istemiyoruz”, “Abdestli kapitalist istemiyoruz”, “Ezilenler kardeştir, egemenler kalleştir”, “Cezaevinde tecavüze uğrayan çocukların feryadı olmak için”, “Baskı ve sindirmeyle yok sayılan Kürt halkının talepleri talebimizdir”, “Dünya malı dünyada kalır”
“ADAM'LAR DA ALANDAYDI”
Biraz ötede çok da dikkat çekmeyen bir grup var. ADAM – DER! “Askeri Darbelerin Asker Muhalifleri” pankartı altında yürüyorlar. Hani şu sıralarda 28 Şubat sürecinde ordudan atılan askerlerin hesabı soruluyor ya! Hatırlatayım; onlar taaaa 12 Eylül'de ordudan kovulmuşlardı; tam pankartlarında da söyledikleri nedenden!
“VELEV Kİ İBNEYİZ”
Alanın en renkli gruplarından biri tabii ki eşcinseller, biseksüeller ve travestilerdi. İbnelerden biri (en yakın arkadaşım bir gay olduğu için ve o ve onlar kendilerine ibne demekten gocunmadığı için ben de gönül rahatlığıyla bu sözcüğü kullanıyorum) 'Velev ki ibneyiz' diye çok cesur bir dövizle geziyordu. “Pezevenksiz bir dünya” istiyorlardı.
Benden bu kadar!
Bir dahaki 1 Mayıs'ta siz de Taksim'e gelin! Emin olun bu yazıyı okumaktan daha heyecanlı ve eğlenceli...
Yeni yorum ekle